Ik dacht lange tijd dat ik eerst mijn best moest doen om iemand te worden voordat ik mezelf mocht zijn. Achteraf klopte dat niet. Maar ik herken die misvatting inmiddels bij bijna iedereen die ik tegenkom. Bij mensen die vastlopen in hun huis. Bij kinderen die worden bijgestuurd naar een norm die niet bij hen past. Bij mensen die zich moeten bewijzen om hulp te krijgen die ze allang nodig hadden.
Ik ben Hennie. Ik werk als professional organizer, maar mijn werk gaat zelden alleen over spullen. Het gaat over wat zichtbaar wordt wanneer het leven zwaar is geworden, over wat zich opstapelt wanneer overzicht ontbreekt en regie onder druk staat. Een huis liegt niet. Het laat zien waar spanning zit, waar het vastloopt en waar ruimte ontbreekt.
Ik kijk niet naar rommel als een probleem op zich. Ik kijk naar wat een leefomgeving vertelt over draagkracht, over belasting, over wat iemand al te lang alleen heeft moeten dragen. Niet vanuit oordeel, maar vanuit de overtuiging dat wie iemand is het vertrekpunt moet zijn, niet het probleem dat moet worden opgelost.
Dat betekent in de praktijk dat ik niet overneem maar samenwerk. Dat ik het tempo laat bepalen door de persoon tegenover me. Dat ik de tijd neem om te kijken en te luisteren voordat ik iets doe. Door te vertragen ontstaat overzicht, door overzicht ontstaat ruimte, en vanuit die ruimte kan iemand weer voelen wat hij zelf wil en aankan.
Ik werk met mensen die vastlopen in hun eigen omgeving, met gemeenten en gebiedsteams die zoeken naar een andere manier van kijken, en met kinderen en de mensen om hen heen die willen begrijpen wie ze van nature zijn. Wat ik doe is elke keer hetzelfde: de condities helpen veranderen waaronder iemand zijn leven leeft, zodat er weer ruimte ontstaat voor wie diegene in essentie is.
Gewoon bijzonder.
Dat geloof ik over elk mens dat ik tegenkom. Niet omdat het een mooie gedachte is, maar omdat ik het elke dag zie.
Naast mijn praktijk werk ik aan een boek over een fundamenteel andere manier van kijken naar hulpverlening en aan een meetinstrument dat in kaart brengt wat iemand nodig heeft voordat een traject kan werken. Beide komen voort uit dezelfde overtuiging die hier begint.