Voor de situaties waarbij je niet precies weet wat er nodig is, maar wel weet dat wat er nu is tekortschiet.
Er zijn mensen waarbij de standaard hulp niet aanslaat. Niet omdat ze niet willen, niet omdat de hulpverlener zijn werk niet doet, maar omdat de condities waaronder iemand leeft het onmogelijk maken om ergens op te reageren. De chaos in huis is dan niet het probleem maar het symptoom, en zolang alleen het symptoom wordt aangepakt verandert er weinig.
Dat klinkt eenvoudig, maar het heeft verstrekkende gevolgen voor hoe je naar een situatie kijkt. Een ontregelde woonomgeving is geen bijzaak naast wat er verder speelt. Ze is een actieve factor. Ze versterkt wat er al zwaar is, verbruikt energie die er nauwelijks is en maakt het voor andere hulp moeilijker om te landen. De belasting die iemand ervaart als hij elke dag opnieuw moet navigeren door een huis dat niet meer functioneert, is geen comfort- maar een capaciteitsvraagstuk. Wat er aan ruimte, overzicht en grip ontbreekt in de fysieke omgeving, ontbreekt ook aan het vermogen om andere hulp te ontvangen en vast te houden. Onderzoek naar executieve functies laat zien dat schaarste aan overzicht het cognitieve systeem bezet houdt op een manier die andere functies verdringt. Niet als karaktertrek, maar als fysiologisch gegeven. Je kunt iemand in die toestand uitleggen wat er moet veranderen, maar de informatie komt niet aan.
Gebiedsteammedewerkers bellen als de situatie thuis al lang ontregeld is en andere hulp niet aanslaat. Meestal met een simpele vraag: heb je nog ruimte? Want wat ze zien is een huis dat niet meer functioneert, en ze hopen dat opruimen iets oplost. Wat er dan gebeurt is iets anders. Ik kijk niet alleen naar de spullen maar naar wat de woonomgeving vertelt over wat er speelt. Naar de belasting, de werkbaarheid, de druk van buitenaf, de condities die maken dat iemand niet meer verder komt. Dat beeld geeft niet alleen richting aan wat er in huis moet veranderen, maar ook taal om over te dragen wat er werkelijk aan de hand is.
Wat ik doe is wezenlijk anders dan wat mensen in de regel verwachten van een professional organizer. Ik neem geen regie over en ik kom niet met een plan dat de cliënt moet uitvoeren. Ik werk naast iemand, in diens tempo, vanuit wat diegene zelf wil en aankan. Dat maakt het verschil tussen een opgeruimd huis dat binnen een jaar weer in dezelfde staat verkeert en een situatie die werkelijk verandert omdat de persoon zelf de regie heeft gehouden. Autonomie is in dit verband geen ideologisch standpunt maar een praktische voorwaarde voor duurzaam resultaat.
De vraag die ik van verwijzers het vaakst te laat krijg is: wanneer had ik je dan moeten bellen? Het antwoord is: eerder dan dit. Want een ontregelde woonomgeving verergert wat er al speelt en maakt het moeilijker om andere hulp te ontvangen. Vroege inzet voorkomt dat een situatie uitgroeit tot een crisis die veel meer vraagt van iedereen die erbij betrokken is. Gemeenten sturen steeds meer op preventie en vroegsignalering in het WMO-voorveld, en terecht! Professional organizers die vanuit die gedachte worden ingezet zijn geen sluitpost maar een voorzet: ze maken de omgeving werkbaarder, zodat andere hulp beter kan landen en minder lang nodig is.
Ik stel geen diagnoses en plak geen etiketjes. Ik werk binnen de WMO en ben bekend met wat gemeenten vragen op het gebied van verantwoording en resultaat. Mijn vertrekpunt is altijd de mens achter de indicatie. Wat ik overdraag aan het gebiedsteam is niet alleen een verslag van wat er is gedaan, maar een beeld van wat er speelt en wat er nog nodig is. Niet omdat de cliënt dat altijd kan verwoorden ,vaak is dat juist wat ontbreekt maar omdat de omgeving het vertelt als je weet hoe je ernaar moet kijken.
Heb je een situatie waarbij je denkt: hier is iets anders nodig? Neem dan contact op via onderstaand formulier.
